August 9, 2008

Larawan (part 2)

paunawa: bago basahin ang akdang ito ay basahin mo muna ang Larawan Part 1.

Sampung minuto na. Wala pa rin siya. Mangangalahati na ang French fries at yelo na lamang ang natira sa coke float na inorder ko. Nilalamig na rin ako dahil nakatapat sa akin ang aircon. Wala pa naman akong bitbit na jacket. Nakalagay sa lamesa ang mga larawan naming dalawa ni Miguel. Medyo may kalumaan na dahil lagi itong nakaipit sa aking wallet. Pinagmamasdan ko ang mga ito at nagbalik sa aking gunita ang mga panahon noong una kaming magkita.

Naririnig ko ang pintig ng aking puso. Hindi ko pa rin maalis ang kaba sapagka’t hindi ko po ka gaano kakilala si Miguel. Sa bagay, sa text ko pa lang siya noon nakakakausap. At dahil unlimited ang calls ng aming network, tatlong gabi na kaming nag-tatawagan bago kami makatulog. Masaya siyang kakwentuhan sa telepono, sana sa personal ay ganoon din siya. At ngayon ko na nga ito mapapatunayan.

Nabuksan na nga niya ang pinto ng kanyang kwarto. Tumambad sa aking paningin ang isang kaaya-ayang tanawin. Napakalinis. Para sa isang lalaki ay husto siyang mag-ayos ng kanyang silid. Organisado. Totoo nga na mahilig siya sa musika sapagka’t mayroon siyang guitara. Binuksan niya ang kanyang aparador at inabutan ako ng mga damit.

“Magpalit ka na ng suot, para hindi ka matuyuan ng pawis”, anyaya niya sa akin.

Medyo nahiya ako na magbihis sa harap niya. Napansin niya ito kaya siya’y tumalikod. Sabay kaming nagbibihis, pero hindi ako tumingin sa kanya. Matapos akong makapagbihis ng pambahay ay inabot niya sa akin ang mga textbooks niya sa anatomy. Napakaraming reference materials ng mga ito. May sariling personal computer sa kuwarto niya. Buti pa siya. Anak mayaman nga siguro. Sa isang lamesa ay napansin ko ang isang larawan na naka frame. Ito ay larawan niya na kasama ang isang babae. Mukha silang masaya sa nasabing larawan. Nagdalawang isip ako na baka ito ay kasalukuyan niyang kasintahan. Kaya nagtanong ako sa kanya…

“Sino toh?”

“Yan ba? She’s my ex-girlfriend. We just broke up a couple of months ago”

“Ah… Talaga, bakit kayo nagbreak?”

“It’s a long story. Ang mabuti pa, eto ang remote, manood ka muna ng TV, exacto, Shaman King ang palabas. Favorite mo yan di ba?”

Habang nanood ako ng TV ay nagbukas siya ng PC at nag-friendster. Sa sobrang intregero ko ay andami kong pinagtatanong sa mga tao na nasa pictures ng kanyang friendster account. May nakita akong isang lalaki na may itsura sa profile niya. Gwapo rin kagaya ni Miguel.

“Ang cute naman niya, sino naman siya? Ex mo rin?”

“Hindi no. Siya si Dave. He’s my cousin”

“Eh bakit magkamukha kayo?”

“Malamang, cousin ko siya di ba”, sabi ni Miguel habang nakangiti.

“Ah. Hehehe.”

Yun lang nasabi ko. Isang simpleng tawa. Nang biglang may kumatok. Binuksan ni Miguel ang Pinto. Pumasok ang isang lalaking medyo mas matanda kay Miguel. Pinakilala niya ako kanya.

“Kuya Ikoy, si Macky, friend ko”

Nakipagkamay ako sa kanya. Inabot ni Miguel ang susi ng kanyang motorsiklo kay Kuya Ikoy. Initsya sa ere at sinalo ni Kuya Ikoy. Ang sabi sa akin ni Miguel ay asawa ng pinsan niya si Kuya Ikoy. Nakatira sa kabilang unit kasama ang asawa niya. Makikigamit daw si siya ng motor ni Miguel kaya siya napapunta doon.

“Andami mong kamag-anak dito ah. Taga-saan ka ba talaga?”

“Taga-Bicol ang mommy ko, ang dad ko nasa Australia ngayon. Kaso may sakit siya. Inaalagaan ng kapatid niya. Hindi nga ako makadalaw sa kanya kasi busy ako sa studies, lalo pa ngayon, finals week is very near”.

Nagbasa muna ako ng text books. May dala dala akong notebook at nagsusulat ng mga sagot sa aking home works, may exam pa naman ako sa Lunes. Kailangang magreview ng mabuti.

“Dito ka ba matutulog mamaya?”, tanong niya.

“Hmmm. Nakakahiya naman kung dito ako magpapaabot ng gabi”, tugon ko sa kanya.

“Ok lang yun, punta tayo sa bayan mamayang gabi, maganda doon pag gabi”, patuloy na anyaya niya.

“Oh sige, as if I have a choice”

At napagkasunduan namin na bukas na lang ako uuwi. Pinagpatuloy ko na lang ang pagsusunog ng kilay. Nakakapagod magbasa, kaya I decided to sleep. Kaso si Miguel ay nasa kama na pala at naunang nahiga. Nahiga na lamang ako sa lapag. Nang makita ako ni Miguel ay pinalilipat niya ako upang tumabi sa kanya. Nahihiya pa rin ako sa kanya kaya pinagpilitan kong sa sahig na lamang ako matutulog katabi ng mga aklat na binabasa ko.

“Malaki masyado 'tong bed and pwede ka namang tumabi sa akin”

Hindi ko na naman sya mahindian kasi nakangiti siya sa akin. Natutunaw ako sa mga ngiti niya. Ano ba toh, am I falling for him? Hay naku, it’s too early to say that. Ngayon lang naman kami nagkasama. Napakababaw ko namang tao. Kaso sabagay, yung unang tatlong boyfriend ko sa simula eh naging kami sa unang pagkikita. Pero iniiwasan ko na ito kasi ang nais ko sa susunod na relasyon ay mas makilala ko muna ang magiging partner ko.

Inabot niya ang kanyang kamay upang akayin ako patayo upang mahiga sa tabi niya. Nakasando lang siyang puti at naka shorts. Namula ako sa hiya. Kaya kahit na nakahiga ako sa tabi niya ay tumalikod ako. Napapapikit na ang aking mga mata dahil sa pagod. Nabigla na lamang ako ng yakapin niya ako patalikod. Niyakap niya ako ng mahigpit. Lalong bumilis ang pintig ng puso ko. Humarap ako sa kanya at yumakap rin. Nagkatitigan kami. Nang bigla niyang sabihin na…

“Ang cute mo naman”.

“Bolero ka!” sabat ko sa kanya.

“Hindi ah… Im telling the truth”

Sa bawat salitang sinasambit niya ay nararamdaman ng mukha ko ang mainit niyang hininga. Hindi katulad ng iba kong ex na naamoy mo ang halimuyak ng sigarilyo. Siya hindi. Magsasalita pa sana ako ng bigla niya akong hinalikan. Natulala ako. Ramdam ko ang lambot ng kanyang labi. Sa sobrang gulat ko ay inilayo ko sandali ang aking mukha sa kanya at sinabing..

“Tulog na tayo… mamayang gabi may lakad pa tayo di ba?”

Sabay biglang yumakap sa akin si Miguel. Napakahigpit. Pasimpleng hinalikan ang noo ko at natulog na kaming dalawa. Natulog kaming magkayakap. Iniwasan ko na may posibleng mangyari sa amin sa iksi ng panahong magkasama kami. Ayokong masaktan kung ma-in-love ako sa kanya. Paano kung bigla niya akong iwanan. Mahirap na...

(itutuloy...)

August 8, 2008

Pride Season is ON!

As much as possible, ayokong magpost ng too personal na posts sa blog na itech. Dapat relevant sa buhay buhay bilang isang bakla. Kaso since ako'y isang bakla, perhaps ang post ko na ito ay magiging relevant naman kasi ako nga naman ay isang bading. Echos!

Yesterday, 3:30 am ako nagising para mag-encode ng proyekto ng aking mahal na kapatid. Ano pa nga bang magagawa ko eh sobrang hindi ko siya mahindian. Ginagawa ko lang naman ang tungkulin ko bilang nakakatandang kapatid. Yun lang, napaka-aga ko nagising at derecho pasok kaya haggard. Habang nagbro-browse ng emails, may nabasa akong announcement na may meeting ang Task Force Pride ng 6:00pm sa Cafe Molinari sa Quezon City, malapit sa Quezon City Hall. Ang Task Force Pride nga pala is a network of LGBT individuals and organizations na nagtutulong-tulong sa pagcecelebrate ng Pride Month.

Instead na sumama ako sa dinner sa korean restaurant at magpakabundat, naisip ko na lang na magpunta sa meeting na ito sapagka't ito ang annual commitment ko. Hay. Nakatulog pa nga ako sa FX dahil sa sobrang pagod, Ito na ang pangatlong taon na ako'y sasali sa naturang parada. Winner. Kagaya last year, naramdaman ko ang saya sa paglalakad para sa equal rights ng mga bakla.

Nakarating ako sa venue ng quarter to 7. Ang saya ko kasi kasama ako sa mga nakadalo upang pagplanuhan ang Pride March 2008. Kasama sa mga natalakay ang possible dates at venue. Target dates namin ay sa December 5, 6, at 7 at ang mga napipisil na venue ay sa Makati, Manila, or sa Quezon City. Ang magiging partisipasyon ng organisasyon ko ay ang Sports Festival sa November na dadaluhan ng iba't ibang LGBT organisasyon sa Pilipinas. Bongga! Grabeh excited na ako. If mababasa to nila Wilberchie and yung ibang bloggers na diwatang kagaya ko, you are all invited!

On the other side, noong kaming tatlo na lamang nina Del at Calvz, madami kaming natalakay about LGBT issues. Todo sa brainstorming. Kasi in the near future, kaming tatlo ay magiging full time na makikibaka tungkol sa karapatan ng mga bakla. As of now, in our own simple ways, gusto muna naming makatulong sa LGBT community. Parang ako, dinadaan ko sa pagba-Blog ang aking advocacy.

Isa sa mga quotable quotes naming noong gabing iyon ay ito:

“Ang instinct ng isang straight na lalaki ay makahanap ng isang babae at magkagusto dito. Kaso tayo hindi eh. Kapwa lalaki talaga ang hinahanap natin. And that makes us different.”

August 6, 2008

Larawan (part 1)


Alas tres ng hapon. Sa Mcdonalds SM Manila. Nakaupo ako sa isang mesa at pinagmamasdan ang mga larawan namin ng aking kasalukuyang boyfriend. Habang nakatitig sa mga naturang letrato ay napakaraming ala-alang nagbabalik sa aking isipan...

Six months ago, nakareceive ako ng isang text na galing sa isang hindi ko kilala.

"Hi. I'm Miguel. Nursing student from Laguna. I saw your pictures sa friendster and your number was included there. Can we be friends? Asl pls..."

Nagreply naman ako.

"Sure. I'm 18/m/manila."

Isa raw siyang half-Australian at half-Filipino. Matangkad at artistahin. Pinakilala ko rin ang sarili ko. As much as possible, yung totoong ako. Ayokong magpretend kahit sa text lang. Para pag ayaw niya sa akin, at least alam ko kung saan ako lulugar. At mahabang pagpapalitan ng text messages ang naganap sa buong maghapon ng bigla siyang magtanong ng...

"Single ka ba?"

Nagtext back ako na...

"Single po.. Why??

Sa likod ng aking isip ay medyo naguguluhan ako kung tama ba ang ni-reply ko sa kanya. Kasi naman, kakabreak lang namin ng boyfriend ko kagabi at may gustong sumalo na naman sa akin. Pero I have to move on. Kailangan ko ng kalimutan ang masakit na nangyari sa amin ng ex ko.
Habang nakatulala sa soccer field ay nagvibrate ang aking cellphone na naka silent mode. Nabasa ko ang mensaheng ito.

"I find you interesting kasi... Your personality. Smart ka rin. Cute ka sa mga pics mo. Can we meet?"

Hello... Meet? Taga Laguna siya at taga Manila ako. Ang hirap naman nun. Besides, madami akong homeworks to do. Mahirap na noh. Naku, nagvibrate ulit ang cellphone ko. Siya na naman at nagpahabol ng...

"Don't worry, ako na ang magbibigay ng pamasahe mo. Yung papunta lang sagutin mo. When you come here, I'll pay you your fare na papunta't pabalik"

Aba. At naengganyo pang manlibre ng pamasahe. Nagreply nga ako ng:

" Pag-iisipan ko. Madami akong home work sa Anatomy class ko"
Ang kulit talaga at nagreply din ng:

"Nursing student ako remember? Marami akong books dito, sinong author ba ang kailangan mo? Help na lang kita"

Hindi rin siya makulit. Ubod lang ng kakulitan. Sabagay, makakatulong rin siya sa homework ko. Lagi rin naman itong ginagawa ng mga ex ko. Kung magkakataon, siya na ang pang apat na boyfriend kong nursing student.

Sabado na nga ng umaga at nagpunta ako sa bus station. Halos isang oras din ang biyahe. Nakiayon ang panahon. Maaliwalas. Hindi ko napigilang makatulog at pagkagising kon ay nasa Sta. Rosa na nga ako. Sumakay pa ako ng jeep papuntang Tagaytay at bumaba sa school nila. Halos labing limang minuto akong naghintay. Naiisip ko ang mukha ni Miguel dahil nakita ko na siya sa friendster bago pa man ako pumunta dito. Grabeh, kinakabahan ako ng bigla na lamang may lalaking nakamotorsiklo at nagtanong sa akin ng...

"Macky? Ikaw ba yan?"

Natulala ako sa simula. Hindi nakapagsalita. Oo nga, gwapo nga siya. Napahikbi na lang ako. Hay... dumating din
siya at pinasakay niya ako sa motor niya. Sa totoo lang hindi ako sanay na sumakay sa motor. Kaya napayakap ako sa kanya habang umaandar at tumatakbo ito ng mabilis. Feeling ako isa akong prinsesang nakasakay sa kabayo habang kasama ang aking prinsipe...

Niyaya niya akong kumain sa isang restaurant na kamag-anak niya ang may-ari. Napansin niya na matakaw ako kaya nag-order pa siya ng maraming pagkain. Kinilala ko ang mga sinabing tiyahin niya at nalaman kong kapampangan sila. Nakakatuwa naman at naging ka-close ko na sila kaagad.

"Taga nokarin ka tung?" (taga saan ka iho?)

"Menila pu dar. Manyaman kong magluto neh pu." (manila po tiya. masarap kayong magluto ano po.)

Matapos kumain ay inaya ako ni Miguel na sumama sa kanila sa bahay nila. Maglalabas sana ako ng pera pambayad sa mga kinain ko subali't hindi ito pinayagan ni Miguel at siya ang nagbayad.

"Tara, ako lang mag-isa ngayon sa bahay... Pahinga ka muna, medyo napagod ka ata sa biyahe"

Heto na nga ba ang sinasabi ko. Nag-iinvite na siya na umuwi. Madaming mapaglarong bagay ang lumalabas sa aking utak. Baka naman manyak tong lalaking toh at ayain akong makipagsex sa kanya ng sapilitan. Serial killer ba siya na pumapatay ng bakla? Nakakatakot. Hay...
Sakay ng motorsiklo ay nagpunta kami sa isang upahang bahay na tinitirhan ni Miguel. Dahan dahan akong naglalakad dahil sa kaba.

Nasa harap na nga kami ng unit ni Miguel. Bubuksan na niya ang pinto...

"Sir Macky?"

Lumapit sa akin ang crew ng McDo. Inabot ang coke float at french fries na inorder ko at kinuha ang number na nakalagay sa table ko.

Nakangiti ako sa crew at nagsabi ng, "Thanks!"

Antagal ah. Sabagay. Katulad ng una naming pagkikita ni Miguel, naghintay din ako ng ganito katagal.


(itutuloy...)

August 3, 2008

Case Study: Panayam kay Ed, isang Badet

I. Talasalitaan
BADET
-Nanggaling sa pinagsamang dalawang salita na "Bading" at "Bagets" na ang kahulugan ay batang bakla.
-Ibang kasingkahulugan: BAKLING


II. Kasaysayan

Sa isang house party ng isang bisexual clan na aking dinaluhan (masabi lang na bisexual kahit na yung iba eh becking becky), may nakilala akong isang batang bakla na kasama sa mga performers sa naturang gabing iyon. Naging focus siya ng aking attention dahil siya lang ang namumukod-tanging minorde edad. After ng bonggang bongang production number nila ay nagkadaupang palad kami sa silid na aming tinigilan at kinausap ko siya. Marami akong katanungan sa kanya tungkol sa kanyang pagiging isang BADET. Siya si Ed, laking Bacoor Cavite.

III. Panayam

Yffar: Ilang taon ka na ngayon?

Ed: Fifteen (15) po.

Yffar: Ang bata pa ah. Eh ilang taon ka noong malaman mong bakla ka?

Ed: Noong Grade 5 ako, mga 10 years old yata ako noon.

Yffar: Pero nagkagusto ka ba sa babae?

Ed: nagkaka-crush ako sa babae before, kaso yun nga, nalaman ko na lang sa sarili ko na nagkakagusto pala ako sa kapwa lalaki.

Yffar: Ano naman ang reaksyon ng family mo noong malaman nila na baklush ka?

Ed: Noong nalaman nila na bakla ako ang sabi na lang ng nanay ko hayaan na lang daw. Wala na silang magagawa kasi eto na ako eh.

Yffar: Sa family mo ba nakaranas ka ngn discrimination dahil judang ka?

Ed: Sa Papa ko, siguro. Oo. Kasi ako ang bunso at nag-iisang anak na lalaki.

Yffar: Unico iho ka pala, eh nabugnog ka naman ba?

Ed: Hindi naman po nila ako sinaktan.

Yffar: Sa edad mong iyan, nakailang boy friend ka na ba?

Ed: Hindi naman siya boyfriend. Fling lang siguro. Isa pa lang. Ayoko munang pumasok sa relasyon, ang gusto ko yung taong mahal ko at mahal ako.

Yffar: Wag kang maooffend ah, nakipagsex ka na ba?

Ed: Hindi rin po, kasi gusto ko kapag dumating na sa point na ibibigay ang virginity ko doon sa siguradong magtatagal. Yung long term relationship ba?

Yffar: Ang bata mo pa para pumasok sa same sex relationship ah...

Ed: Hmmm... Porke't bata ba ako eh wala na akong karapatan? Isa pa, hindi rin naman ako nagmamadaling pumasok sa relasyon.

Yffar: Ah. Ok. Hehe. Sa community nyo ba eh nakakaramdam ka ng discrimination?

Ed: Meron. Lalo na noong mas bata pa ako. Noong mga panahong kakaladlad ko lang. Lagi akong sinasabihan na, "Bakla chupain mo ako!". Pero hindi ko na lang pinagpapansin. Tapos nakakaencounter pa ako ng mga nakakaoffend na jokes, kahit pabiro alam mong may laman.

Yffar: Sa schooling mo, hindi naman ba nakakaapekto ang pagiging bakla.

Ed: Hindi no. Minsan nga mas matalino pa kaming mga bakla sa class compared sa mga straights. Mas binibigyan pa nga kami ng responsibilities kasi creative kami.

Yffar: Last na toh, in the near future, may plano ka bang magkapamilya?

Ed: Depende. Pero nasa option ko po yun. Sino ba naman ang ayaw magkaroon ng sariling family?

*biglang may dumating na lalaking may bitbit na digicam at nagpicture picture kaming lahat na nasa room*

IV. Analysis
Compared sa ibang mga badets, nakakatuwa itong si Ed sapagka't may pagkareserved ang kanyang pag-uugali. Unlike yung mga badets sa amin, aba, kabata bata eh humahada na. Although nakakaramdam siya ng discrimination sa family, kahit minimal, at sobra sobra sa community niya, pinipilit pa rin niyang hindi ito makaapekto sa kanyang pagkatao kahit ano pa man ang sinasabi ng mga taong nakapaligid sa kanya. Katulad ng karamihan ng mga bakla, sa kanyang murang kaisipan ay naghahangad rin sya ng wagas na pag-ibig, ang pinagkaiba lang, ang ibang bakla ay nagmamadali, and he's not on a rush for romance and commitment. Naipapakita rin sa kanyang kasaysayan na ang pagiging bakla sa ngayon ay hinahayaan lamang at hindi pa ganoon katanggap. Ating tatandaan na may pagkakaiba ang TOLERANCE at ACCEPTANCE. Ang nais nating mga lumalaban para sa karapatan ng mga LGBT ay ang wastong pagtanggap at hindi ang bulag na pagyakap.

Ang mga badets na kagaya ni Ed ay dapat na gabayan upang hindi mailihis ng landas. Kaya matapos ang aming panayam ay iniwanan ko siya ng mga payong kaibigan at ibinigay ko rin ang aking personal number upang matawagan niya ako kung mayroon siyang mga problema sa pagiging badets. Nararapat lamang na lumaki silang mga baklang karesperespeto at may dangal.

August 2, 2008

Thai school offers transsexual toilet

Article from: BBC News Website

With its spacious, tree-lined grounds and slightly threadbare classrooms, there is nothing obviously unusual about the Kampang Secondary School.
It is situated in Thailand's impoverished north-east, and most of the pupils are the children of farmers.
Every morning at 0800 they all gather outside to sing the national anthem and watch the flag being raised.
Then they have a chance to use the toilets, before heading off the first classes of the day.
Kampang is proud of its toilets. Spotless, and surrounded by flowering tropical plants, they have won national awards for cleanliness.
But there is something else about them too. Between the girls' toilet and the boys', there is one signposted with a half-man, half-woman figure in blue and red.
This is the transsexual toilet, and outside, in front of the mirrors, some decidedly girly-looking teenage boys preen their hair and apply face cream.

Lihim na Pagtingin: Goodbye My Assassin...

It pays a lot if you’re a gay trying to hide your true identity. You can’t tell anyone how you feel because it’s just between you and yourself who keeps your biggest secret. What’s worst? Hindi mo maamin na mahal mo ang lalaking sobrang iniibig mo. Ang bigat sa loob di ba? Well, naramdaman ko na rin yan and I have a story to tell:

Andrew was my block mate since first year to second year in De La Salle University-Manila sa College of Education. Chinto. Maputi. At first, hindi ko siya masyado napapansin kasi sobrang simple nyang tao. We became closer because we were both officers in our College’s Professional Organization and lagi kaming groupmates sa mga subjects namin. I enjoyed working with him because of his childish acts. Parehas kaming mahilig sa anime’ and naglalaro ng Ragnarok at DOTA.

Unti-unti, may kakaiba na akong nararamdaman sa kanya. Lagi ko na siyang gustong makita. Umabot pa sa point na may isang trimester na wala kaming subject na magkapareho, pero sa sobrang eager ko na maging magkakaklase kami, I had to change my scheduled courses and replaced it with a course where we can be classmates. Hanggang sa panaginip, he’s there. I always see myself lying in bed with him. Pagkagising ko, I’m quite confused but a part of me is wishing na sana totoo yun.

Sa mga occasions sa school na kami yung mag-aassist, sabay kaming magbihis ng corporate sa male’s rest room. Kaso ‘di ko magawang tingnan siya, kaya napapatalikod ako. Though natetempt ako, I’m still trying not to look at his nakedness. May mga time na magkatabi kaming matulog pero hindi ko naiisip na hawakan siya at may mangyari sa amin, ayokong mawala ang pagkakaibigan namin kahit na deep na ang nararamdaman ko sa kanya.

Nagseselos ako kapag may lumalapit sa kanya at nilalandi siya ng mga OUT na bakla. Parang gusto kong makasaksak ng lapis. Bawal yun, baka mapadala ako sa Discipline Office. Hindi rin naman maiiwasan na magsabi siya sa akin na may gusto siyang babae. Anong magagawa ko, straight siya. Nagkaroon pa nga ng fair and may picture ng babaeng crush nya. Nakikipag-unahan ako mabili lang yung picture na yun at maibigay lang kay Andrew.
Nagkaroon ng issue about my sexuality kasi lagi ko siyang kasakasama. I had to deny it and the officers of the organization held a meeting just to clarify things. Ang lumalabas kasi, some officers are using Andrew para lang madetermine kung ano ba talaga ako. Kaya I decided not to go near Andrew any more. Mahirap, pero ginawa ko para di lang mapag-usapan ulit ang pagkatao ko and nagfocus ako sa work as an officer of the said organization.
Lunch break, magkakasama kaming kumain sa Agno. Andrew was there. Hindi ko siya kinakausap. Kaso bigla niya akong niyakap. Hala! Tumigil ang mundo ko. Natulala na lang ako sa sobrang gulat. He was trying to say sorry, pero hindi niya naman sinabi kung totoo yung mga rumors na kumakalat. Hindi ko na lang pinansin yun, napag-isip ko na mas magiging masaya ako kung makakasama ko pa rin siya. And as a sign na ok na kami, binigyan ko pa siya ng poster ng Assassin, favorite niya sa Ragnarok, ako naman Priest.

Dumating yung time na dumadalas ang pag-absent ni Andrew sa school. Tinatawagan ko pa siya para pumasok. May mga projects pa siya na hindi napapasa. I offered him na ako na lang gagawa ng mga unfinished projects niya kaso hindi niya ako pinayagan. His parents decided to transfer him to another school. Hindi ko matanggap. Nagtago ako sa fire exit ng Yuchenco Building para lang umiyak. Ako lang mag-isa. Dahil wala namang nakakaalam ng aking nararamdaman. Pagkalabas ko, Andrew was there. Tinanong kung bakit namumula ang mga mata ko, wala na akong sinabi at naglakad palayo sa kanya. Ilang araw rin akong umiiyak kasi hindi ko na siya makakasama. Wala akong matakbuhan kasi hindi ko pa sinasabi sa kahit na sino ang totoo kong pagkatao. Sinong makikinig sakin?

Nagshift na nga siya ng course and nagpatuloy ng study sa ibang university. Minsan nagtetext kami. Hanggang sa huling pagkakataon na magkasama kami, hindi ko naamin sa kanya na minsan sa buhay ko, minahal ko siya ng lubos. Ang tanging alaala na naiwan sakin eh ang post card ng sugatang Assassin na nakatalikod at isang Priestess na umiiyak, sumisimbolo sa aming dalawa (nacocornihan ako pero totoo). And dahil sa mga nangyari, minabuti ko na lang na hindi magkagusto sa straight, siya na ang una't huling straight na lalaking mamahalin ko.

July 30, 2008

Mae & Rio: Two Stories of Discrimination

Posted by Ate Pau ( Tue Jul 29, 2008 1:40 pm):
To most of us, this weekend would have been spent having fun, taking a rest and relaxing. Not to Mae and Rio, two women of transgender experience, who had to spend this weekend worrying about the coming week. Mae, who is just a week in training for a call center job, is afraid she might lose her recently acquired employment while Rio, who is on her third year in Nursing school, is agonizing about not being able to graduate despite doing well in school and just having a year to go. Both women are nervous about what the new week will bring. Both women are being punished for their transgender status.
MAE
When Mae attended her pre-employment orientation, she was informed that she could dress female as long as she followed the company’s dress code. So that’s exactly what she did. From Monday to Thursday last week, she dressed in business casual. On Friday, she wore a blouse over black pants and sneakers. Needing to use the bathroom upon arrival at work Friday afternoon, she rushed to the women’s bathroom as was her wont.
Five minutes later while powdering her face in front of the bathroom mirror, Mae heard the voice of a security guard ordering her to get out. The guard stood by the bathroom door barking reasons at Mae why she did not belong to the women’s bathroom. Shocked, Mae tried to explain to the guard that she was female. The guard was belligerent, however, and threatened her if she did not step out.
Humiliated and scandalized by the growing number of onlookers, Mae thought she had no choice. She left the bathroom in tears. Later, Mae’s trainer told her that the company had an unspoken rule that bakla employees were not allowed to use the women’s bathroom. Mae said that she understood that if by bakla the trainer meant men who identified as male and presented as such and were attracted to other males. Mae tried to explain that she did not identify as one and that her gender identity was female as evinced by how she presented in public. Moreover, Mae pointed out the company’s core values which included belief in diversity. Mae thought this explained the company’s allowance for employees to wear the clothing of the gender they identify as. If the company lets her dress as female because that’s how she sees herself and is seen by others, then why can’t she use the corresponding bathroom?
The trainer could not give Mae clear answers but promised Mae that she would do something about it. Mae decided to raise her concerns with the Human Resources (HR) department. Today, July 29, 2008, Tuesday, Mae is set to meet with HR. Mae is apprehensive about this impending meeting. This weekend it’s all that she could think about.
RIO
For five semesters, Rio attended Nursing school wearing the women’s uniform. All her classmates and teachers referred to her as Miss Rio and she looked forward to finishing her studies and becoming a nurse. Rio has spent the last five semesters happy in the university which her boyfriend also attends.
Sometime in July, after one of the security guards saw that Rio’s name on her ID was male, Rio was asked to go into the Office of Student Affairs (OSA). There the OSA Head discussed the next steps to take regarding Rio’s “true” identity. The OSA Head decided that from then on Rio should be addressed as male and required to wear the men’s uniform.
Rio protested and made it clear to the school official that she did not identify as male, which is why she did not once come to school as one. The OSA head argued that until Rio’s gender in her official documents remains unchanged, the school is officially treating her as a man.
Rio decided that her best recourse was to meet immediately with the President of the university to discuss her case. The President’s secretary scheduled a meeting for July 28, 2008, Monday. In the mean time, last Thursday, Rio showed up in school dressed as she had always been the last three years. The security guard, who let her in, in the past, now refused her entry. According to him, the OSA head left instructions to make sure that Rio came in wearing the prescribed uniform for male students. Feeling shamed and helpless, Rio just went back home. Already, she has missed two days of classes. This weekend, nothing else but her imminent meeting with the university President has been on her mind. Rio spent the last two days, restless, anxious and afraid. Like Mae, she fears for her future.
Education and employment remain the two crucial areas where Filipino transgender people struggle for full participation. Despite comprising a big chunk of the total population and being acknowledged as part of a culture that dates back to pre-colonial times, transgender citizens of this country continue to face hurdles in trying to finish school and being gainfully employed. It’s time to put a stop to this oppression. It’s time to open the doors to full transgender inclusion.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...